Vertelde ik vorige keer nog dat ik onbedoeld in polariserende discussies terechtkwam en sprak ik de wens uit om Socratische dialogen op gang te brengen, nu kan ik melden dat dat al een paar keer een stuk beter is gelukt.

Een reactie op de stelling dat in de energiebehoefte van kassentuinbouw in Nederland al zo goed als fossielvrij zou worden voorzien, was een mooie testcase.

Ik plaatste wat vraagtekens in mijn zin, en dat hielp! Wow, tof. Ik vroeg naar de voor mij weliswaar bekende weg, maar daardoor ging de ander zelf nadenken over het antwoord. Samen kwamen we tot de conclusie dat het best tegenviel want dat er wel stappen worden gezet, maar nog niet zoveel dat we met een gerust hart van nu tot en met oktober aardbeien kunnen eten.

Hoewel er nog niets is aangepast aan de productie- en teeltwijze in het kassencomplex in kwestie, is er toch bij één iemand een kwartje gevallen. En hopelijk bij een paar meer die de openbare reacties hebben meegelezen.

Even later ging iemand helemaal los over hoe onhandig en onduurzaam het is om groenten in potjes te kopen (het ging over potjes van HAK, en ja, die zijn wel onhandig om te kopen omdat HAK zei bio te willen worden en toen stilletjes besloot het toch weer helemaal niet te willen… Maar ja, daar iets over vinden is dat is dan weer een stellingname. ;-)), Daarnaast vond ze dat de consument het maar eens moet laten zien in het aankoopgedrag of we wel echt bio willen!

Ik twijfelde nogal over haar beide stellingnames. 😉

En schreef dit:

“Is dat zo? Machandel stopt biologische, en vaak zelfs biodynamische,  groenten in potjes (of doosjes voor de vriezer). Zou dat niet juist een hele slimme manier zijn om producten die per seizoen overvloedig zijn, heel efficiënt te bewaren voor klanten? Zou dat niet minder energie kosten dan wanneer we het zelf thuis doen? Of erger: niet op tijd opeten en deels moeten weggooien?

Door grootschalig verwerken is de prijs voor bio zelfs zeer aantrekkelijk. Want om te zeggen dat de consument het moet reguleren in het koopgedrag…?

Daar heb ik mijn twijfels over. Een consument kan die afweging toch maar lastig maken? Want waarom meer betalen voor bio als je niet goed kunt zien hoe duur het niet-bioproduct werkelijk is?

Ik bedoel: als je niet ziet wat het kost om de milieuschade te herstellen in de supermarkt, dan moet je maar net even slim genoeg zijn om te weten dat je dat bedrag terugvindt op je aanslag voor gemeentelijke heffingen en waterschapsbelastingen, toch?

Dat is nogal ingewikkeld voor iemand die senl een boodschap doet. Dus waarom niet verplicht die tax op niet-bioproducten in de supermarkt zetten? Dan kun je als klant pas daadwerkelijk sturen, vermoed ik tenminste? Hoe kijk jij daarnaar?

Ik heb heel veel reacties gekregen, ook van degene die dus iets anders dacht dan ik in vraagvorm tussen ons in legde. Alle reacties waren positief en open. Dat vragen bevalt me wel. Een gestrekt been kost echt veel meer energie.

Wat denk jij trouwens? Zou een ‘duurzaamheidstax’ in de supermarkt helpen? Of heb jij een betere manier bedacht om consumenten bewuste keuzes te laten maken? Laat het me weten, ik ben benieuwd naar jullie ideeën! En ook of deze eenvoudige vraagmethode helpend is tegen het polariseren in jouw ogen?

Ik hoor het graag!