Alles blijkt dit kwartaal maar weer eens met elkaar verbonden te zijn. Ik reis een paar keer in de tijd en zie hoe mooie dingen en minder mooie dingen het leven nu eenmaal maken zoals het is. En het is goed zoals het is. Ook al denk je soms van niet. Dus ook als het veel te zinderend warm is overal op de wereld. Als later in het kwartaal ook weer de geopolitieke spanningen bij tijd en wijle enorm oplopen kan ik alleen maar denken: als alles dan toch mis is gegaan, wil ik de veilige haven zijn. Ik weet niet hoe, maar mijn keukentafel lijkt me een mooi uitgangspunt.

Ik schreef eerder dit kwartaal al op een kladje:

Soms denk ik: ik trek me denk ik maar terug in mijn eigen veilige holletje. Het helpt toch allemaal niet…

Ik voel dan dat ik graag aan de keukentafel zit met lieve mensen. Zodat ik ze daar de veiligheid kan geven die in de wereld niet meer vanzelfsprekend (b)lijkt.

En het moment daarna bedenk ik dat er niet voor niks een enorme tafel in de winkel had stond.

Ook daar wilde we meer zijn dan een winkel. We wilden een veilige haven bieden voor wie het maar nodig had even te rusten en zich te laven.

En dat dat deden mensen. Er is onwaarschijnlijk veel gedeeld: tranen, geluk, zorgen, plannen en gewoon even zeuren over het weer.

Het was zó waardevol…

Ik mis de mensen in de winkel…

Nog steeds, steeds meer.

We hebben dit soort plekjes nodig. Ik ga binnenkort weer zoeken naar mensen per hoofdstad in Noord Nederland die samen met mij, de #agroecologische boeren en leveranciers die veilige fijne plek willen en kunnen creëren.