Op de laatste dag van maart beleefde ik een prachtige dag in Nijkleaster. Een nieuw klooster, modern in uiterlijk én in denken. Zeker, ik voelde me als heiden, een geuzennaam wat mij betreft, van harte welkom!

Ze doen er de boodschappen zoals ik hoop dat ze gedaan zouden worden en het gebouw is ontworpen met oog voor esthetiek en voorzien van talloze technieken om energie te besparen en fossiele brandstoffen overbodig te maken.

Deze dag kreeg ik cadeau van één van mijn lieve vrijwilligers, ter ere van mijn verjaardag. Alleen dat al vond ik onwaarschijnlijk waardevol: ze nam me mee in haar christelijke wereld, wetend dat die niet direct de mijne is, maar vermoedend dat ik er met een open blik naar zou kunnen kijken.

En dat deed ik.

Het wekte vooral mijn nieuwsgierigheid naar het vóórchristelijke natuurgeloof. Wat was er voor de kerstening? Heksen waren wijze mensen met diepgaande kennis van de natuur en een scherp oog voor de gemeenschap. Zij wisten hoe ze het geheel konden ondersteunen om balans te bewaren en iedereen goed uit de verf te laten komen.

Het is haast een profielbeschrijving van wie ik zelf in wezen ben?

Het moderne heksenschap past mij dan ook als gegoten vermoed ik? Ik zou sowieso een solitaire heks kunnen zijn, of ben ik dat al? Het mooie is: het doet er niet eens toe. Ik pas spiritualiteit het liefst uiterst praktisch toe. Niet alleen in heilige ruimtes tijdens heilige rituelen, maar vooral in het dagelijks leven. Hier en nu, met de voeten in de klei. Het winkelplan is volgens mij helemaal de vertaling van wat ik, zonder bijbels gezag als moderne heks, toe zou moeten voegen aan de samenleving.

Om voor deze prille inzichten een anker te hebben, schafte ik een set runenkaarten aan. Noordelijke oervolken bezaten kennis die ik graag wil leren kennen. Stom toeval? Of juist niet? Ik kocht ook een nieuw dagboek bij Trudie van Bijzondere Boekjes: een schrift met een middeleeuwse kaart van Leeuwarden op de omslag.

Een nog bijna leeg dagboek, om te ontdekken hoe ik de heks in mij nog dieper kan verankeren en hoe die rol in de buitenwereld nog beter haar werk kan doen.

Het protestlied van Sophie Straat past perfect bij dit gevoel: ‘en dat allemaal in mijn wereld zonder bijbels gezag’!

Op naar mei!