Augustus is mijn persoonlijke feestmaand: Mijn lief en ik zijn jarig op precies dezelfde dag. Ik kijk terug op een heel goed jaar als ik puur alleen voor mezelf kijk.

• Ik heb een goed huis,
• een hele fijne nieuwe relatie,
• mijn lieve deel hondje is nog steeds afwisselend bij mij en haar andere baasje.
• mijn 52ste verjaardag heb ik met heel veel waanzinnig leuke dingen en mensen gevierd door het hele jaar heen.
• Ik kan me wat werk betreft inzetten zoals dat bij me past.

Maar bij dat laatste wringt de schoen.

Want ik bereik niet snel genoeg het doel: fatsoenlijk beleid om catastrofes te voorkomen. Ik dweil, met anderen, met een (fossiele subsidie)kraan wagenwijd open. Terwijl ik dat doe krijg ik maar niet uitgelegd dat wij van onderop niet in staat zijn de kraan dicht te draaien. Dat moet echt van bovenaf gebeuren. En snel ook want we redden het niet op deze manier.

Vlak voor mijn vakantie ploeter ik op een adviesrapport om het allemaal klip en klaar zo op te schrijven dat er deze keer wel iets gaat veranderen. Maar ik weet ook wel dat mij dat nooit lukt… Het voelt allemaal zo nutteloos wat ik doe. Ik kan gewoon niet op tegen het grote geld van de bedrijven. De bedrijven die de echte machthebbers zijn…

Ik ben er afwisselend strijdbaar, boos en verdrietig van.

Ik kreeg het rapport niet af, ik besloot het even te laten en afstand te nemen in de vakantie.

Dus ik zit met mijn lief op een camping voor ons tentje in Oostenrijk te genieten van de rust. Het is een prachtige camping met bomen, gras en een meertje. Verder is er niet zo veel. Gekscherend hebben we het er over onze Teletubbie wereld; iedereen is aardig voor elkaar, er wordt geholpen als de wind plots opsteekt en de tentstokken om je oren vliegen en iedereen laat elkaar lekker zijn als het weer rustig is.

Het is er alleen, net als op zoveel plekken in de wereld, snik en snik heet. Al weken… Gelukkig hebben wij een boom op ons veldje. En wat maakt die boon een verschil! 10 tot 15 graden zeker!

Voor wie nog twijfelt en nog denkt dat we het technologisch moeten oplossen: We hebben simpelweg de natuur nodig.

Dus ik wil voor mijn 53ste verjaardag:

• bomen,
• bomen,
• bomen,
• en nog eens bomen.
• En struiken, en planten, en grassen en alles wat maar wil wortelen in de grond.

En ik wil ze niet letterlijk zelf hoor, alsjeblieft niet, ik heb zelfs niet eens echt groene vingers. Ik wil ze dus ook zeker niet bezitten, ik wil stomweg dat ze er zijn; wereldwijd, echt overal, op elk continent. Want dan werkt het misschien wel…

Ik voeg “Denken’ toe aan het muziekdagboek. Een nummer uit 1994, het thema waarmee we worstelen is bepaald niet nieuw… Inmiddels wel heel urgent… Want dat was het toen al…