De zomer zindert al, en niet zo’n beetje ook. Ik werk aan een rapport, en dat voelt als een te warme soep die ik moet opdienen. Toch is het nodig. Ik schrijf, schrap en schrijf weer. Het wordt duidelijker dat het geen lauwe soepje hoeft te zijn. Ik voel me scherp, en ik kom niet alleen met kritiek maar ook met een oplossing en een haalbaar plan. Dus waarom zou het geen pittige soep mogen zijn?

De aankomende zomer is, zoals altijd, een tijd om te bloeien, te rijpen om het straks te kunnen oogsten. Dus laat ik alles op werkgebied ook maar zijn gang gaan. Dan komt het wel goed. Ik voel hetzelfde vertrouwen als mijn hondje, die lekker tegen mij aanrolt op veel te warme dagen. Zij lijkt zelfs te denken: het IS al goed vrouw, geniet er maar van!

Privé loopt alles heerlijk: vakantieplannen krijgen vorm, en we genieten ervan om dingen samen af te stemmen en te ondernemen. Gewoon, simpele dingen. Ik raak nog regelmatig ontroerd door hoe fijn en veilig het nu allemaal is. Nu achteraf, begrijp ik het steeds beter. Of nee, ik VOEL het steeds dieper: het was echt emotioneel onveilig en dus ongezond, de situatie waarin ik zat.

In deze nieuwe omstandigheden gaat het helen van de krassen dubbel zo snel. En ik maar denken dat ik dat weer helemaal gaaf moest zijn voordat ik weer verder kon. Niets bleek minder waar. De nieuwe ervaringen die zo positief zijn, helpen het helingsproces op de best denkbare manier. Wat een geluk, en wat een dankbaarheid voel ik daarvoor dat ik de rollercoaster die het leven is weer deel met iemand. En dan dus vooral dat het zo helpend is om weer helemaal in mijn kracht te komen.

Mijn werk en mijn privéleven: systemen die eerder vastliepen willen geheeld worden. En dat lukt het best door iets op te bouwen dat klopt weet ik nu. Dat is de eenvoudige conclusie die ik kan trekken. Goed bezig dus, al zeg ik het zelf. 😉 Ik ga de zomer vieren!