Door dingen niet meer te doen, ontstond ruimte voor wat wél beter past.

Februari was een maand waarin ik de keuzes die ik in januari maakte heb verankerd, zodat ze zowel in mezelf konden landen als naar buiten toe helder werden. Waar sta ik voor? Wat wil ik bereiken?

Het voelt alsof ik een nieuw, leeg schetsboek voor me heb gekregen. Niet om opnieuw te beginnen, maar om verder te gaan met wie ik in wezen ben: iemand die weet hoe spannend lege ruimte kan zijn en die juist daarom die ruimte wil verkennen, ontginnen en beheren.

Ik kies Unwritten van Natasha Bedingfield voor februari. Niet omdat ik mezelf onbeschreven vind, maar omdat het ware deel, dat wat mij ten diepste representeert, nu pas klaar lijkt om daadwerkelijk uitgeschreven te worden.

De lente komt eraan. En ik kom tot bloei.

En oh ja, ik heb het hardlopen opgepakt. Wat blijkt dat goed bij mij te passen. Ik daag vooral mezelf uit, niet de ander. Ik ontdek dat ik een duurloper ben: niet per se heel snel, maar wel in staat om lang door te gaan. Ook als het saai, taai of even pijnlijk wordt.

Mijn lief stimuleert me niet om beter te worden, maar om te genieten van wie ik ben. Het voelt als goud wanneer ik moe maar voldaan mijn schoenen uittrek en ze naast die van hem zet.

We grappen wel eens dat dit de ultieme datingsite-reclame is: eerst stond er altijd maar één paar schoenen op dat randje en nu ineens twee. 😉

We genieten van dingen samen, zelfs wanneer we ze los van elkaar doen. Ook dat voelt precies als wie ik ben: zelfstandig én in staat om me te verbinden. Precies dus zoals die schoenen laten zien: Naast elkaar. Beide blij om daar te zijn.  Geen gebluf over: ‘ik was sneller en verder’ maar elkaar met enthousiasme vertellen wat ze beleefd hebben. Simpelweg gelukkig dat ze naast elkaar staan en een onbeschreven toekomst tegemoet gaan. 🧡