Het zal iets van 2014 zijn geweest dat ik een ‘eigen’ yoga-praktijk huurde in Brabant. En daar gaf ik dan geen Yoga maar Qi-gong. Chinese yoga zeg maar. Of meditatie in beweging. Doet er nu niet toe wat het precies is, de ruimte doopte ik Yoga ofzo, wat zoveel wilde zeggen dat aanverwante activiteiten in de ruimte plaats konden vinden. Door mij gegeven, maar liever nog door een aantal anderen.

Margaretha van Oer-art bedacht met mij een ritueel om de ruimte in te nemen. Hierdoor zou de ruimte zelf ook weten waarvoor ze diende zolang ik er was. Ze beschilderde onder meer een steen met twee in elkaar draaiende spiralen.

De witte lijn en spiraal stond symbool voor de vrouwelijke energie, de blauwe voor de mannelijke. Ze monden beide uit in de oranje kern vol liefdevolle en scheppende energie.

Wat wij dan weer super grappig vonden als zelfbenoemde moderne heksen dat bij het schilderen van de blauwe lijn en spiraal deze in eerste instantie volledig weg bleek te vallen. Deze had een hele subtiele omlijsting nodig van het vrouwelijke wit om zichtbaar te worden.

En zo is het precies als je het ons dus vraagt; Mannelijke energie in mensen gedijd pas echt goed als die omlijst en begeleid wordt met de vrouwelijke energie die iedereen ook tot de beschikking heeft.

Daar zou de wereld een stuk beter op gaan. Maar we vermoeden dat we vanzelf weer terug naar de tijd gaan dat heksen nog niet op brandstapel belanden maar juist op handen werden gedragen. Althans, we hopen het…

Terug naar de schilderijen.

In 2015 kwam Anne ook lesgeven in de ruimte. Om de ruimte met een ritueel echt van haar en mij en daarmee van iedereen te maken maakte we samen twee schilderingen onder leiding van Margaretha. In meerdere schilderssessies ontstond er laag voor laag iets dat symbool stond voor het geheel.

Margaretha gaf ons aan het einde van de sessies, blind getrokken, kaartjes van de oer-oude en uiteraard vóór christelijke godinnenbeeldjes zoals zij die maakt. De ene die voor Anne was ging over bewustzijn, de andere die ik kreeg ging over Synthese. Mooi! Want daar ging het precies over wat Anne en mij betreft: Over het bewustzijn van de samenhang der dingen.

De schilderingen werden opgehangen in onze ruimte waar ze hun uitstralende werk mochten verrichten.

En toen… Ging ik ‘opeens’ verhuizen naar Friesland en besloot Anne veel meer één op één te gaan werken in haar kleinere praktijk aan huis. Kortom, de schilderingen moesten ook verhuizen. Omdat de kleinere praktijk van Anne in elk geval geen ruimte bood aan de schilderingen gingen ze samen mee naar het hoge Noorden. We hebben nog even gedacht om elk eentje te huisvesten, maar dat klopte niet echt. Ze moesten in elk geval samen zijn al wisten we dan nog niet waar.

In Friesland zwierf ik ook nog een tijdje rond om in Lekkum te landen. In cultureel en spiritueel centrum Pacha Mama. En dáár was letterlijk en figuurlijk ruimte! Ik gaf ze een bordje zodat mensen die het verhaal niet kende wel konden weten waar de kunstwerken over gingen.

Voorzien van tekst en uitleg zetten ze daar, hoopte ik, hun ‘werk’ voort: losse delen laten samenvloeien en mensen daar bewust van te maken.

Ze konden niet beter hangen vond ik. Dus toen ik in 2023, tijdelijk zo weet ik nu, vertrok uit Lekkum leek het mij prachtig om de schilderijen daar te laten. Sterker nog, als afscheidsritueel nodigde ik mijn huisgenoten uit om samen met mij, wederom onder leiding van Margaretha de schilderingen een extra laag te geven zodat ze daar nog meer thuis waren dan ze tot dan toe al waren.

Een prachtige schildersessie volgde, helemaal in OERArt stijl begeleid door Margaretha. Ze konden, voorzien van extra energie weer terug aan de muur. Ik vertrok om dus, maar dat wist ik toen nog niet, na twee jaar weer terug te komen in de veilige haven. Alleen dan niet meer in het centrum zelf maar in het bijbehorende huis er pal naast.

Bij terugkomst waren veel dingen hetzelfde gebleven, maar niet alles. De schilderingen waren vervangen. Dat vond ik niet erg. Dingen veranderen als er nieuwe mensen komen wonen. Zo is dat nu eenmaal. Wat ik jammerlijker vond was dat het idee van samen een ruimte, of in dit geval en heel centrum runnen, maar niet echt goed wilde slagen. Om veel redenen lukte dat niet goed genoeg. Er is geen schuldige voor aan te wijzen en dat hoeft ook helemaal niet. Maar het is hoe dan ook verdrietig dat het niet is gelukt.

De schilderingen waren bewaard gebleven in de kelder. Als een pand chakra’s heeft bevinden zich hier het onderste chakra die aards en geworteld is. Past ook wel heel erg goed bij mij, ik ben van de uiterst aardse en toegepaste spiritualiteit. Ik moest er wel om grinniken. Ze hadden ook op zolder kunnen staan tenslotte, maar het bovenste chakra is eerder mijn secundaire aansturing zullen we maar zeggen. Anyway, toen ik ze daar beneden zag staan voelde ik heel sterk dat ze niet klaar waren.

Geworteld en aards als ik ben sjouwde ik de gevaartes, want dat zijn het met hun afmetingen en zwaar materiaal, in mijn bakfiets om ze bij mijn eigen appartementje, next door, weer van nieuwe energie te voorzien. Eerst door ze te neutraliseren en zo weer laag voor laag te laten ontstaan wat er wil ontstaan.

Ik weet het nog niet precies wat en hoe hoor. En al helemaal niet voor welke ruimte. Maar mogelijk komt de spiraal van de steen dus terug. Misschien ook niet? Time will tell. We worden ons er vanzelf bewust van.

En precies hierom, om dit hele verhaal, is het dus volslagen logisch dat iemand al dik 12 jaar twee enorme platen MDF met zich meezeult. 😉