Juli was de maand van het tijdreizen. Ik noem dat zo als je in herinneringen grasduint en in andere decennia of situaties terechtkomt.

Dat kan zowel positief als negatief voelen hoor. Maar het mooie is dat het hoe dan ook, ook bij negatief, groei bewerkstelligd.

Kortom, juli was best een spiritueel belangrijke maand.

Ik ging met de schilderingen aan de slag en reisde terug naar het laatste Brabantse werkzame deel. Lees dat zelf maar als je nieuwsgierig bent. Ik voelde me ongelooflijk rijk met contacten die ver terug in de tijd gaan en waar heel veel diepgang in zit. Elkaar jaren niet zien of spreken wil niet zeggen dat je op het koetjes en kalfjes niveau instroomt, we zitten in het contact gelijk weer op de diepte waarop we elkaar destijds loslieten. Heel erg waardevol dus!

Maar ik reisde nog meer in de tijd en dat bracht me terug bij een verdrietige periode. Ik dacht daar nooit meer te hoeven terugkeren. Maar een opmerking raakte me en pats, daar was ik weer terug in de tijd dat ik emotioneel niet in veiligheid was. Het bracht me een paar dagen van slag. Omdat het bijna vakantie was besloot ik dan maar wat eerder in de vakantiemodus te gaan en het gevoel eens goed te onderzoeken.

Het is altijd boeiend om te ontdekken hoe de imprints uit je jeugd parten spelen in hier en nu. ‘Je weet toch hoe je je hoort te gedragen, en waarom doe je dat dan niet, je ziet wat er van komt…’ De strenge stemmen in mijn systeem zijn talrijk en ze zijn het vooral ook eens met elkaar: ik wil maar niet in het gareel.

Maar ik zie dat dat gareel veel vrouwen in mijn familie niet veel geluk en ontwikkeling hebben gebracht. Ik heb gelukkig het zogenaamde gareel wél verlaten. Meerdere keren zelfs. Ik ben daar juist trots op, want het is mij gelukt zonder al te veel zichtbare schade.

De dagen dat ik even van slag was kun je ook anders framen: het zijn dagen van reflectie. Tijd om vanuit mijn kern naar mijn omgeving te kijken. Want dat is waar de zomer voor staat: wie ben ik in het bloeiende geheel dat je mee vorm mag geven? Ik bekijk de dingen graag ook van de andere kant. De maand vat ik daarom samen met ‘Daarboven in hemel’ van Herman Finkers. Een liedje dat lichtvoetig helder maakt dat er onzichtbare lijnen tussen werkelijk alles lopen. En het maakt helder dat mensen die hun hoofd gebruiken toch kunnen geloven in dat wat wetenschappelijk (nog) niet is bewezen, maar toch wel echt zo zijn. 😉