Mei gaat over hoe ik niet vanuit emotie maar vanuit ZIJN mijn ding wil doen. Het lukte tot nu toe nog maar matig…  Want met lede ogen zie ik aan hoe de massa in tweeën wordt gesplitst… Wie gaat er voor het geheel met ruimte voor iedereen? Met open vizier? Zonder angst? Zonder machtsmisbruik?

Waarom heeft die liefdevolle route niet als vanzelf meer volgers?

We zijn collectief gewend aan de sturing vanuit angst en niet vanuit liefde. We herkennen stomweg niet hoeveel makkelijker en fijner het allemaal zou kunnen zijn…

Stel hè, ik zou op de Titanic zitten… Wie zou ik zijn? Diegene die het gevaarte nog probeert te redden, of zou ik het orkestje zijn om de mensen in hun laatste uur rustig te houden?

Het bleef heel even stil. Ze keek ernstig. Toen, met een priemende blik: “Jij zou de ijsberg zijn waardoor het schip zinkt. Als in het idee dat het schip het zieke (voedsel)systeem is. Je wijkt niet. Je zorgt dat vergaat wat tegen de natuur werkt. Je ziet wel met lede ogen aan dat het mensenlevens kost. Je prijst in stilte de mensen die muziek blijven maken, de moeders die kinderen geruststellen. Zij weten: we zijn te laat, we overleven waarschijnlijk niet, laten we dan in ieder geval liefhebben.”

Ik ben ook even stil en denk na over deze metafoor… Hij klopt misschien niet helemaal, want is die ijsschots wel zo liefdevol als ik wil zijn? Maar ik snap haar bedoeling. Ik wijk ook niet als ik ergens moet uitleggen waarom we voor volledige systeemverandering moeten gaan. Of is dát juist liefdevol: blijven staan voor iets waarvan je hebt doorzien dat het goed is voor het geheel? Niet wijken, zelfs niet als er veel tegenwind staat?

De stemmen van de mensen die geloven dat het alleen kan met het huidige economische model zijn nog sterker. Ze zijn bang dat het niet werkt als we eerlijker delen en genoegen nemen met genoeg. Te veel mensen geloven nog in het schijnbare onzinkbare schip…

Ze maken mij boos, bang en bedroefd. Ik ga ervan vechten, vluchten of bevriezen. Ik sta hoe dan ook niet in mijn kracht als ik vanuit de heftige emotie communiceer. Want ook zij hebben gelijk, die mensen die zeggen dat het economisch gezien niet uit kan. Dat klopt helemaal… Als je vanuit die hoek kijkt. maar kijk je verder dan zie je  dat we het niet kunnen volhouden omdat de natuur terugslaat.

Je wint dit verschil van inzicht niet op argumenten. Angst wint het van liefde als angst een groter aandeel heeft. Of het nu klopt of niet waar je bang voor bent of blij van wordt; de drijfveer die het stevigst vertegenwoordigd is bepaalt veel meer wat we doen of laten dan dat harde feiten dat doen. De feiten kunnen nog zo onweerlegbaar zijn, wie bijvoorbeeld uit angst voor tekort blijft geloven in oneindige economische groei zal nooit aannemen dat de ecologie uiteindelijk de baas is en zich als de ijsschots tot de Titanic gaat verhouden.

Neem genoegen met genoeg want de ijsschots wint sowieso.

Daarom wil ik dus het voedselsysteem echt helemaal anders inrichten, maar ik krijg vaak de kans niet om uit te leggen wat ik wil en dat daar plaats is voor een gezond economisch alternatief… Als ik het schreeuwende meisje ben uit de film Don’t Look Up, word ik niet gehoord.

Ik zoek daarom wederom, aan het einde van de maand, naar de uitermate stille kracht vanuit het midden. Daar waar ik niet bang, boos, bedroefd of blij ben en dus niet vanuit emoties communiceer. Ik zoek naar de plek in mij waar ik BEN, liefdevol en krachtig. Vanuit die plek hoef ik geen moeite te doen maar ben ik oorverdovend helder en rustig. Ook als ik iets anders vind dan de massa wil geloven.

Als een ijsberg die niet wijkt.

Als ijsberg voel je overigens alle emoties nog wel hoor. Je bent je in die rol bewust van hoe subjectief ze zijn, en daarmee onbetrouwbaar als kompas. Het zuivere kompas zit echt in je hart en in je onderbuik. Vertrouw daar maar op.

The Sound of Silence past er wel heel mooi bij mijn wens om vanuit die krachtige, liefdevolle helderheid te leren communiceren. Kraakhelder vanuit de bron uitspreken wat er niet klopt en vooral ook, door vragen te stellen, de andere laten zien hoe het alternatief eruit ziet. In de stilte de ander de antwoorden laten geven en daarmee de stilte doorbreken. Ik hoop er zo op.